السلام علي العبد الصالح المطيع لله و لرسوله و لاميرالمومنين و الحسن و الحسين

عملياتي كه شهيد، زياد داشت و البته دستاورد زيادتر از آن...

مي خواستم وصيت نامه اش را برايتان بنويسم، ديدم طولاني است و ممكن است حق مطلب ادا نشود.

گفتم فقط يك جمله از آن را برايتان بنويسم كه هرچه داريم از اين جمله داريم؛

و علي الله فليتوكل المتوكلون

ابليس نزد او مي رود و فرياد مي زند و مي گويد: مادر به عزايت بنشيند، تو كه هستي؟ من كسي هستم كه اولين و آخرين را گمراه كردم، در حالي كه به يك افسار لجام شده ام و تو به دو افسار لجام شده اي؟!

او مي گويد: من كسي هستم كه امر كردم و اطاعت شدم و خداوند امر كرد و عصيان شد!

هيچ كس همراه نيست؛

تنهاي اول.....

در عرب رسم بوده كه وقتي در يك خانواده كسي فوت مي كرده، تا مدتي در آن خانواده پخت و پز نمي كردند. رسم خوبي بوده، اگرچه الان را نمي دانم؛

اين روزها هنوز از رحلت پيامبر مدت زيادي نگذشته و كوچه ي بني هاشم هنوز داغش تازه است.

همين روزها بود كه علي، زهرا را سوار بر مركب مي كرد و در مدينه مي رفتند و به ياد مردم مي آوردند كه خليفه ي رسول الله كيست؛

همين روزها بود كه «ارتد الناس بعد النبي الا ثلاث»......سلمان، ابوذر، مقداد.......

همين روزها بود كه مردم مدينه الرسول ديدند كه از خانه ي داغداران كوچه ي بني هاشم، دود برخاسته....

بزرگان مدينه گفتند كه جلوي بدعت و سنت شكني را مي بايست از همين ابتدا گرفت و الا مصداق آيه ي«و ما محمدٌ الا رسول، قد خَلَت من قبله الرسل، افأِن ماتَ او قُتِل، اِنقَلَبتُم علي اَعقابِكُم» خواهيم شد.

همگي جمع شدند و رفتند براي موعظه ي اهل البيت نبي.....

رفتند و رفتند تا رسيدند به خانه ي علي و ديدند دود از چه برخاسته بود......

دود بود و دود بود و دود بود

گل ميان آتش نمرود بود

آري؛ همين روزها بود كه عمر به معاويه نامه نوشت كه صداي شكستن استخوان هاي.......

«الا، لعنه الله علي القوم الظالمين»

اللهم صل علي علي بن موسي الرضا

المرتضي الامام الرئوف التقي النقي

و حجتك علي من فوق الارض و من تحت الثري

الصديق الشهيد

صلوه كثيره تامه زاكيه متواصله متواتره

كأفضل ما صليت علي احد من اوليائك

بوي گل سوسن و ياسمن آيد

هرچه مجاهد ز بند و حبس درآيد

آمريكا اشتباه مى‌كند. آمريكا با جمع كردن دولتهاى عرب دور يك ميز براى چنين مذاكره‌ى ننگينى، دولتهايى را كه در آن‌جا جمع شده‌اند، پيش مردمشان منفورتر مى‌كند. مگر مردم كشورهاى عرب حاضرند موافقت كنند كه رؤسايشان بروند خانه‌ى ملت فلسطين را به ديگران بفروشند؟ با اين كار، فاصله‌ى بين اين رؤسا اگر خداى ناكرده به چنين امضايى برسند و ملتهايشان، بيشتر خواهد شد. اين كار، ملتهايشان را خشمگينتر خواهد كرد. ملت مصر را خشمگينتر خواهد كرد. آن بيچاره‌ى مصرى، بلند مى‌شود مثل سائل به كف، مى‌رود به آمريكا، براى شكايت كردن از ايران! شكايت پيش آن بيچاره‌اى بكند كه خود او، بيشتر از اين، دلش از ايران پر است و از آن شكايت دارد!

از ايران چرا شكايت مى‌كنى؟! از اسلام شكايت كن! از ملت مسلمان خودت شكايت كن! آن آقا اگر قرار است از كسى شكايت كند، از ملت مصر بايد شكايت كند. ملت مصر، ملت مسلمانى است. ملت مصر، داراى سابقه در اسلام است. ملت مصر، افتخارات بزرگى در راه افكار نو اسلامى و مبارزات اسلامى دارد. اين ملت، ملت غيورى است. يقين است كه اين ملت، حاضر نيست خيانت سران خودش را تحمل كند و با آنها درگيرى پيدا مى‌كند.

درگيرى مردم مصر، به ما چه ارتباطى دارد؟ ما هر جا مسلمانان بيدار شوند، خوشحال مى‌شويم. هر جا مسلمانان مشتشان را در برابر دشمنان دينشان گره كنند، خوشحال مى‌شويم. هر جا مسلمانان كتك بخورند، ما غمگين مى‌شويم و احساس مسؤوليت مى‌كنيم؛ ولى ما نيستيم كه بخواهيم وارد شويم و ملتى مثل ملت مصر را متوجه تكاليفشان كنيم. آنها خودشان تكليفشان را مى‌دانند؛ خودشان آگاهند كه چه بايد بكنند و درست هم فهميده‌اند. ملت مصر درست فهميده است؛ جوانان مصر درست فهميده‌اند كه در مقابل حكومتى كه به آرمان اسلامى و به آرمان فلسطين و به سرنوشت كشورهاى اسلامى خيانت مى‌كند، ايستاده‌اند. اين، به ما ارتباطى ندارد. اشتباه اينها در همين است، كه قوت و نيرو و تأثير اسلام را نمى‌توانند بفهمند. 

انقلاب كشورهاي عربي

«مردم (رودس) درخواست كمك مي كنند و به دليل سهل انگاري وارثانشان شكست مي خورند، امپراطوري عرب در شيوه ي خود تجديد نظر مي كند؛ و آرمان آنها دوباره از سوي غرب، فعال مي شود.»

اين، يكي از پيشگويي هاي نوسترآداموس، درباره ي كشورهاي عربي- اسلامي است؛ كه در آن به مردم (رودس) كه منطقه اي در شمال آفريقا است، اشاره مي كند.

او پيش بيني مي كند كه مردم اين مناطق(و به معناي وسيع تري، اعراب و مسلمانان)، از سردمدارانشان درخواست كمك مي كنند تا در مقابل غرب بايستند و وضع خويش را بهبود بخشند، ولي جوابي از سوي آنها نمي شنوند؛ ناچار مردم دست به انقلاب هاي گسترده مي زنند.

در انتهاي اين پيش گويي، او اشاره مي كند كه آرمان آنها دوباره از سوي غرب فعال مي شود كه مي تواند اشاره اي باشد، به مصادره ي احتمالي اين انقلاب ها از سوي غربيان.

اما؛

در اين مسائل نيازي به مراجعه به اين پيش گويي ها نيست،

چرا كه وعده ي حتمي خداوند است كه:

«ان الارض يرثها عبادي الصالحون»

اللهم انصر

اخواننا المسلمين

علي الكافرين

نصراً عزيزاً

 بسم رب الحيدر

چند وقتي بود كه ديگر كاري به كار شيعه يا سني بودن شعرا نداشتند؛

ولي مثل اينكه دوباره براي بعضي ها مهم  و مبهم شده.

يكي از شعرايي كه خيلي درباره ش بحث مي كنند، حكيم طوس، جناب ابوالقاسم فردوسي (رضوان الله تعالي عليه) است، كه چند وقتي پيش، دوباره سر كلاس ادبيات دانشگاه، استاد عزيزمان به شيعه بودن ايشان شك ورزيدند!!

استاد مكرمان مي فرمودند:«اگر شيعه است، پس هرگز شايسته نبوده كه در ابتداي شاهنامه، خلفاي راشدين(!!!) را مدح كند.»

گفتم:«استاد عزيز؛ شما كه خودتان در ادبيات استخوان خورد كرده ايد ديگر چرا؟؟؟»

گفت:منظورتان؟؟

گفتم:مسلماً شما استاد گرانمايه تا به حال شاهنامه حكيم را باز كرده ايد؛ تعداد ابياتي كه ظاهراً در ستايش خلفاي به قول حضرتتان (راشدين) سروده شده است، كلهم، ده بيت هم نيست.

گفت:خوب؟؟

گفتم:اما تعداد ابياتي كه در رثاي حضرت مولانا ابالحسن، حيدر كرار سروده شده، بيش از بيست بيت است و اما تفاوت ميان مضمون اين ابيات و آن ابيات، از زمين تا همانجا كه ميدانيد است....

گفت:شاهد مثال؟؟

گفتم: قدر مسلم،آن بيت را كه مي فرمايد:

را شنيده ايد.

گفت: آري...

گفتم: بيت آخر اين مدح را هم كه مي فرمايد:

تقويم را ورق مي كردم؛

اول صفر....

ورود اهل البيت حسين بن علي بن ابي طالب عليهم السلام به شام، مصادف بود با شروع جنگ صفين!

بي ربط نيست..

امام در وادي طف چندين بار براي اين كوردلان سيه رو خطبه خواند..

اما؛ مقصود؟؟

ميخواست لشگر جمع كند؟؟

ثم ماذا؟؟

نهايتا چند ساعت بيشتر در اين دنياي دون مي ماند...

خوب؛ بعد؟؟

نه؛ «خار و خاشاك زمين منزل و مأواي» حـسـيــن نبود...

مثل امام مثل كعبه است؛

امام نبايد به سوي مردم برود تا هدايتشان كند...

مردم بايد بيايند...

اما در كربلا...

امام به سوي آنها رفت...

رفت تا بلكه هر چند نفري را كه شده از قعر چاه ضلالت جهنم بيرون كشد و به سوي سعادت ابدي ببرد..

امام در يكي از خطبه هايش در كربلا فرمود:

من را همه مي شناسيد؛

جدم سيد المرسلين، رسول الله است؛

پدرم سيد الوصيين، علي است؛

مادرم سيدة نساء العالمين، فاطمه است؛

من و برادرم «سيدي شباب اهل الجنة» هستيم؛

براي چه ريختن خون مرا جايز مي دانيد؟؟

هيچ كس چيزي نگفت...

اما؛ ملعوني از ميان لشگر عمرسعد لعين  فرياد كشيد:        «بغضاً لابيك»

تنها گناه حـسـيـن اين بود كه، پدرش، اسدالله الغالب و مطلوب كل طالب، علي بود...

علي را نتوانستند شكست دهند...

فرق علي را شمشير ابن ملجم نشكافت؛

چشم ظاهر بين مردم شكافت...

آري؛

علي را نتوانستند دست بسته به شام بكشانند،

خاندانش را در سالروز صفين دست و پا در زنجير، به شام كشاندند...